Yol Arkadaşım Bisiklet



Merhabalar, bazen yürüdüğümüz yolda engeller olur veya benim gibi önünüzü göremezsiniz ve bir kuyuya düşersiniz. Ben de bir zamanlar düştüğüm kuyudan sesleniyorum.


Etrafım karanlık ve soğuk, nerede olduğumu bilmiyorum, nasıl çıkacağımı bilmiyorum veya nasıl yapmam gerektiğini bilmiyorum. Birşeyler yapmaya cesaretim var mı onu da bilmiyorum. Bildiğim tek şey burada olmayı istemiyorum.


Bir gün yukarıda, kuyunun başında biri gözüktü. Tanıdık geliyordu. Sanki çok uzaklardan, eskilerden, çocukluğumdan bir arkadaşım gibi. Çaresizce ona güvendim ve beni yukarıda çekti. Artık kurtulmuştum. Yolumda devam edebilirdim. Ama soru şu ki hangi yol? Ben de gideceğim yolu bana yardım eden arkadaşın gösterdiği yoldan gitmeye karar verdim. Kendisi de bana eşlik etti. Ve birlikte bir yolda yürümeye başladık. Yol boyunca garip bir sessizliği vardı. O konuşmayınca ben de kendimle konuşmaya başladım. Kendimi keşfetmeye başladım. Sanki buna ihtiyacım varmış ve yol arkadaşım bunu biliyormuş gibi hiç konuşmuyordu. O konuşmadıkça ben daha çok kendimle konuşuyordum, kendimi keşfediyordum. İkimizde bu durumdan memnunmuş gibi yolumuza devam ettik. Ve halen de birlikte devam ediyoruz.


Kendimle konuşmaya başladıkça geride bıraktığım hayatım film şeridi gibi gözümün önünden geçiyordu. Verdiğim kararlar, yaşadığım stresler, kimlerle nerede ve nasıl zaman geçirdiğim vb. Şimdi düşünüyorum da ne kadar çok sorgulanması gereken şey varmış ve ne kadar yanlış kararlarım. Aslında bu kararlar bana ait değildi. Ailemindi, arkadaşlarımdı, çevremindi. Kısacası hayatın bana dayattığı ve aklımın da kabul ettiği kararlardı. Aslında bu yolda gitmeye devam edeceksem aklım bana doğru yolu gösteriyordu ama bir yerlerde sessizce kalbim bunu kabul etmiyordu. Belki geç oldu ama kalbimin sesini de duymaya başladım. Oysa kalbim, bana ne güzel şeyler söylüyordu. Özgür olmak diyordu, tebessüm eden bir yüz diyordu, Olman gereken kişi değil olduğun kişi ol diyordu, kısaca mutlu ol diyordu. Aklımda bana bunu söylüyordu ama gittiğim yol bileklerime prangalar vuruyordu. Oysa kalbim, özgür kılıyordu.


Ben arkadaşımla bu yolda yürümeye devam ediyorum. Sessiz sedasız birlikte gittiğimiz bu yolda bana vaat ettiklerinden başkaca birşey yaşamadım. Artık geçmişin ahları, vahları, keşkeleriyle veya geleceği düşünmenin yarattığı kaygı ve endişeleri düşünüp yaşayabileceğim tek gün olan bugünümü mahvetmiyordum. Sessiz sedasız yoluma devam ediyordum. Biliyorum ki yalnız değilim. Birgün aynı yolda başkalarıyla birlikte olacağım. Belki geride olacaklar, belki de ileri de veya birgün benimle aynı yolda olmak isteyecekler.


Şimdilik hoşçakalın, aynı yollarda arkadaşım ve benimle birlikte yol almak dileğiyle...


Şener Tan